‘Herman, als je wilt dat ik eens iets leuks voor je aantrek in bed,’ zegt mijn lieftallige vrouw, ‘verras me dan maar met een kadootje.’

Na het lieftallig minnekozen in de intieme geborgenheid van onze bedstee vraag ik Kristien of ze de volgende keer een jarretel met netkousen zou willen dragen. Ze kijkt me, nog loom van het zalige liefdesspel, even schalks aan.

‘Maar…,’ aarzel ik.

‘Nee, ik ga niet met je mee. Deze keer mag je het helemaal alleen uitzoeken.’

Deze keer? We zijn nog nooit samen een lingeriewinkel binnengestapt. Daar komen alleen vrouwen. Maar dat blijkt een hardnekkig vooroordeel.

‘Ik ken genoeg vrouwen die van hun partner een mooi slipje of een sexy beha hebben gekregen,’ zegt ze, ‘en nog maar bedankt, Herman, het was weer heerlijk.’

Ik durf niet. Je gaat toch niet als man… Als ik eraan denk komt me bij voorbaat het schaamrood op de wangen. Wat zal die verkoopster wel van me denken. Misschien denkt ze wel dat ik pervers ben (of zielig) en dat ik de onderkleding voor mezelf wil kopen. Bovendien ken ik de maten van Kristien ook niet uit mijn hoofd.

Als ik tegenwerp, zegt ze dat ze die wel even op een papiertje zal schrijven. Shit, ik kom er niet meer onderuit als ik ons liefdesleven een extra feestelijk tintje wil geven middels pikant ondergoed.

‘Ik hou zo ook wel van je,’ smoes ik .

‘Zelf weten.’

Ze draait zich om in ons nestje.

‘Welke kleur vind je leuk?’

‘Dat doet er niet toe. Welke kleur vind jìj leuk?’

Ik zwijg. In stilte besluit ik geen lingerie te kopen. Ik heb een goede baan en als de verkoopster me herkent…

Ik verzin er nog een stuk of vijf. Nee, ik ga niet. Laat ze zelf maar iets leuks kopen. Tezelfdertijd dringt zich het beeld op van Kristien in opwindend kant en zijde.

Hoe los ik in hemelsnaam dit probleem op? Dan bedenk ik me plotseling dat de bisschop van Münster onlangs heeft gezegd dat het mocht. De erotische praktijk mocht ook ten bate van het plezier beoefend worden. Dus pauselijke goedkeuring heb ik. Maar toch… zomaar zo’n winkel binnenstappen?

Herman